piątek, 8 czerwca 2018

Lanzarote czyli Cesar Manrique

Nie da się myśle o Lanzarote, nie myśląc Cesarze Manrique- architekcie, artyście i wizjonerze, którzy zmienił oblicze wyspy na zawsze.

Autoportet Manruique w siedzibie jego fundacji w Teguise


Manrique urodził się w 1919 roku w Arrecife, a zmarł w 1992 roku w Teguise. Swoje życie artysta poświęcił wyspie (chodź pracował również w Stanach Zjednoczonych) i temu, aby pozostała ona dziewiczym zakątkiem świata, niezniszczonym przez gigantyczne hotele i masową turystykę. Manrique zaprojektował wiele obiektów na Lanzarote (a także innych wyspach kanaryjskich) wykorzystując naturalne ukształtowanie terenu wulkanicznej wyspy.

Podczas okresu twórczości na wyspie Manrique stworzył kompleks Jameos del Aqua, ogród kaktusów Jardin de Cactus, punkt widokowy Mirador del Rio oraz restaurację w parku Timanfaya. Artysta pozostawił po sobie projekty architektoniczne, które nadal realizowane są na Lanzarote.

Prócz wyżej wymienionych miejsc wartych odwiedzienia, Manrique pozostawił po sobie także fundację w Tequise oraz dom w którym mieszkał w Harii. Obydwa obiekty są otwarte dla zwiedzających.

Zwiedzanie Lanzarote warto zacząć od fundacji Manrique w Teguise, to tam dowiemy się najwięcej o wyspie i o tym jak ją "czytać" i rozumieć, poznać jej ducha i dowiedzieć się co jest tak naprawdę ważne.


Front fundacji Manrique w Teguise, na zdjęciu widoczna jest jedna z rzeźb artysty, które nazywał Juegos del Viente czyli zabawki wiatru.



 Sala wypoczynkowa znajdująca się w skalnej grocie


 Kolejna sala wypoczynkowa

 Taras z basenem

 Ogród

 Fragment skały wulkanicznej "wchodzący" do wnętrza domu


"Wierzę, że jesteśmy świadkami historycznego momentu, w którym zagrożenie środowiska jest tak ewidentne, że musimy podjąć odpowiedzialność z szacunkiem dla przyszłości." Cesar Manrique, 1987


 Mural w ogrodzie- front fundacji




Przez całe życie Manrique dbał o charmonijny rozwój i ład przestrzenny na Lanzarote. Zadbał o to, aby wszystkie zabudowania na wyspie miały taki sam biały kolor i zielone, niebieskie lub brązowe okiennice oraz o to, aby żadna budowla nie była wyższa niż 3 piętra. Architekt sprzeciwiał się wykorzystywaniu wyspy przez nachalną turystykę masową i budowaniu gigantycznych hoteli- molochów zasłaniających wybrzeże i wygradzających "prywatne plaże". Manrique uważał, że ludzie są dla przyrody, a nie przyroda dla ludzi i  że obcowanie z przyrodą jest ogromnym przywilejem człowieka.

W czasie swojego życia artysta uprawiał ekologiczny terroryzm- do czego sam się przyznawał i tak to określał. Działał w grupie, która zajmowała się wysadzaniem powstających na wybrzeżach potężnych hoteli. Obecnie wszystkie postulaty artysty stały się prawem obowiązującym na Lanzarote, a hotele, które powstały niezgodnie z tym prawem zostały wyburzone.
Jedyny wielopiętrowy hotel na wyspie znajduje się w Arrecife- został on wybudowany, kiedy artysta przebywał w Stanach Zjednoczonych.

Manrique postulował także utworzenie na Lanzarote rond- w miejsce wielu skrzyżowań i usunięcie sygnalizacji świetlnej- niepotrzebnej zresztą na rondach oraz zakaz oblepiania miast ochydnymi bilbordami i reklamami szpecącymi krajobraz.

Cesar Manrique zginął w wypadku samochodowym potrącony przez samochód terenowy blisko swojej fundacji w Teguise.

Spoczywa na cmentarzu w Harii, gdzie mieszkał przez większość życia i gdzie znajduje się jego dom.

Grób Manrique w Harii

Cmentarz w Harii

Dom w Harii otwarty jest dla zwiedzających i serdecznie polecamy wybranie się tam. Oprócz wnętrza domu i ogrodu możemy także obejrzeć pracownię artysty. Na terenie obiektu obowiązuje zakaz robienia zdjęć. Niestety zorientowałyśmy się, że tak jest dopiero w połowie zwiedzania z aparatem pełnym zdjęć, ale postanowiłam ich nie opublikować.


 Dom Cesara Manrique w Harii


Wygląd samochodu Seata Ibizy zaprojektowanego przez Manrique. Jest to oryginalny samochód podarowany artyście przez markę Seat. Tak wyglądające samochody produkowane są do dziś, a jeden z nich wynajęłyśmy i podróżowałyśmy nim na Lanzarote.

Belgia czyli Bruggia i plaża w Ostende

Bruggia znajduje się tylko 60 km od Dunkierki, w której miałyśmy swój ostatni nocleg przed porannym promem do Anglii. Jedyne ograniczenie- wrócić na tyle wcześnie, żeby zdążyć się trochę przespać i zdążyć na prom!


Wjeżdżamy do Belgii..


..I wjeżdzamy do Bruggi!


W Bruggi warto zobaczyć piękne kanały, dzięki którym nazywana jest drugą Wenecją. Tutaj nad kanałem wita nas orka zrobiona z plastikowych opakowań. Po prześciu wzdłuż kanału udajemy się na największy plac Bruggi czyli Grote Markt. Plac otoczony jest pięknymi kolorowymi kamienicami. Zabytkowe centrum Bruggi znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. 








Można także zejść z placu w dowolną boczką uliczkę i przejść się dookoła placu- wszędzie widać zabytkowe kamienice i sklepiki z czekoladkami.

Bruggia jest przepięknym miastem i bardzo chciałabym wrócić to jeszcze na weekend, a może nawet przyjechać samochodem jeszcze teraz, ale tym razem zwierdzić Belgię?




Dekonstrukcja belgijskiej czekolady. Jak wiadomo Belgia słynie ze swojej fantastycznej czekolady.


Bruggia słynie także z wyśmienitych muli. Na zdjęciu i w brzyszku mule w sosie czosnkowym. Nie ma także Brugii bez frytek- podoba najlepszych frytek na świecie. Basia próbowała za to wołowiny w sosie pieprzowym- obowiązkowo z belgijskimi frytkami!

Belgii nie byłoby bez czekolady, frytek, muli.. ale także piwa! Z powodu oczywistego- czyli samochodu (Basia), ale także zmęczenia i świadomości, że trzeba jeszcze wrócić do Dunkierki, piwka nie degustujemy na miejscu, ale kupujemy kilka śmiesznych butelek i zabieramy je ze sobą do Anglii.



Wieczorem jedziemy do miasta Ostenda, aby zobaczyć zachód słońca na ogromnej belgijskiej plaży.









Bardzo późnym wieczorem wracamy do Dunkierki i naszym oczom ukazuje się śmieszna bryła stylizowana na amerykański motel- okazuje się, że to tutaj spędzimy naszą ostatnią noc we Francji.


Zdjęcie motelu zrobione o poranku

Pobudkao 7 rano, szybkie śniadanko i jedziemy na prom, żeby wrócić do Dover, a potem w deszczu wracać do Manchesteru. 

Rouen i historia Joanny D'Arc


Rouen było miastem, które chciałyśmy zobaczyć głownie z uwagi na katedrę Notre Dame (tak, tak jak w Paryżu) oraz na związaną z miastem historię Joanny D'Arc. 

W mieście znajdują się dwa place godne odwiedzenia. Na pierwszym z nich stoi wspomniana juz katedra Notre Dame, której zbudowanie zajęło aż 300 lat. 





Plac otaczają piękne budynki i kilka kawiarenek, gdzie można zjeść śniadanie lub napić się kawy.

Rouen, z jego architekturą, kawiarniami, kwiatami i sklepikami można określić jako bardzo "francuskie" miasto- czyli takiej jak zwyscy wyobrażają sobie Francję. Warto "zgubić się" w uliczkach miasta i popodiziwiać piękne budynki, ozdoby i sklepiki.


 Uroczy sklepik


Kamienice z dekoracjami kwiatowymi


Galeria ze wszystkim, co związane z kotami. Niestety była zamknięta. 


Jedyny właściwy sposób przedstawienia boskości kota



Ślady po kulach


"O Basia, patrz jakie parszywe gargulce" :)


Mural z Joanną D'Arc


Następnie dochodzi do drugiego placu na których znajduje się najochydniejszy architektoniczne kościół świata, a za nim krzyż ustawiony w miejscu, w którym spłonęła Joanna D'Arc.


Joanna D'Arc była prostą wieśniaczką, które nie potrafiła czytać i pisać, a wieku kilkunastu lat zaczęła słyszeć głos Boga, który mówił jej, że ma wyzwolić Francję od panowania angielskiego. Kiedy udało jej dostać przed oblicze króla Karola VII, ten wysłał ją do obleżonego Orleanu. Joanna przerwała oblężenie. Pomimo wielu sukcesów jako dowódca Joanna została schwytana przed Burgundczyków i osądzona za herezje, a następnie spalona na stosie.

Joannę zrehabilitował papież Kalist III, została ona ogłoszona błogosławioną w 1909 roku, a świętą w 1920. 
Obecnie św. Joanna D'Arc jest francuską bohaterką narodową i patronką Francji. 

Generalnie bez komentarza. 


Miejsce upamiętnienia Dziewicy Orleańskiej- pomnik w kwiatach



Plac widziany spod "dachu" kościoła



Plac- widok za krzyżem

Do wizycie w Rouen wybrałyśmy się do małego miasteczka St Valery en Caux, żeby zobaczyć plażę z pięknymi białymi klifami. To tam- przy jedzeniu maślanych croissantów padł pomysł- Jedźmy do Bruggi! To tylko 70 km od Dunkierki, do której i tak mamy teraz wracać. I pojechałyśmy :)


Plaża i klify w St Valery en Caux