Sycylia wschodnia dzień 1 czyli Karnawał w Acireale!

Po wylądowaniu w Catanii i odebraniu naszej renóweczki poprzedzonym godzinnym opóźnieniem zakończonym tym, że ja wrzeszczę na panią z wypożyczalni, a pani na mnie (czyli rozmawiamy sobie propostu normalnie w stylu włoskim) jedziemy do naszego apartamentu na wyspie Ortigii. No i jest pięknie, wysyłam rodzicom smsa, że ciepło, a oni, że zazdroszczą, jest raj.

Parkujemy przy lungomare, Basia zostaje w samochodzie z bagażami (stoimy po włosku na zakazie), ja idę pod hotel z rezerwacją z Booking.com i telefonem. Hotel jest co prawda, ale to nie hotel, tylko zwykła kamienica i to zakurzona i zabita dechami. Dzwonie, nic. Dzwonie jeszcze z 10 razy i im bardziej prosiaczek zaglądał, tym bardziej puchatka nie było. Za którymś razem odbiera pani, która niestety nie mówi po angielsku, no ale tłumacze jakimś cudem odrobiną włoskiego i już za chwilę odbiera mnie spod zrujnowanej kamienicy i ciągnie do swojego przybytku. No więc nasz hotel „niby jest, ale właśnie tak jakby to go nie ma” i ona nas weźmie do siebie. No, tylko prądu czasami nie ma, bo remont i telewizji nie ma, bo remont i wszystko zardzewiałe, bo zardzewiało. I tylko czy chcę questo czy quello, no to chcę quello i już dostaję pokoik z aneksem i łazienką w jakieś grocie pośrodku remontu i nawet patio z kwiatami, ale też pośrodku remontu. Kartą u niej się nie da płacić i parkingu też nie ma, ale to przecież nie problem, bo ona ma parking 20 euro za dzień, czyli 140 za wszystkie dni pobytu.

No więc idę do Basi już trochę wkurzona, wsiadam do samochodu i kombinujemy gdzie by tu samochód zostawić, chociaż na tyle, żeby wyładować bagaż (wszędzie zakaz parkowania albo zakaz wjazdu), zaczynamy się posuwać do przodu, a tu samochód zaczyna na ekraniku pokazywać jakieś niezrozumiałe komunikaty opatrzone wykrzyknikami (!!!) i tak jakby piszczy, dzwoni. No i jedziemy powoli, a on dzwoni. Przyśpieszamy, a on dzwoni. No i już panika, bo hotel nie taki, bo parking drogi i jeszcze samochód się psuje. Czemu on tak dzwoni i co on chce???

-PASY ZAPIĄĆ SZANOWNE PANIE! PASY ZAPIĄĆ!

Uff... zapinamy pasy, ustają groźby i dzwonienie, włącza się za to autoironia, wybuchamy śmiechem, sytuacja rozładowana!

Ogarniamy bagaże, siebie i grotę, jedziemy do supermarketu, jemy obiad i wieczorem wyruszamy do Acireale zobaczyć karnawał!

Oficjalna strona karnawału: http://www.carnevaleacireale.com/

Dojazd do Acireale zajmuje niewiele ponad godzinę, najpierw robimy objazd dookoła centrum, potrzeb pół godziny szukamy miejsca do parkowania, pół godziny drałujemy do centrum od miejsca, gdzie w końcu udało się upchnąć Renię i idziemy się karnawałować, jest godzinna 22, a my wstałyśmy o 3 w nocy bo samolot był o 6 rano.

Schodzimy w dół do starego miasta, gdzie witają nas dziesiątki straganów z kostiumami, maskami, perukami i rogami diabełków.

Dookoła masa ludzi w różnym wieku, wielu z nich w bardzo pomysłowych przebrania. Co chwile ktoś sypie nam w twarz (dokładnie: w twarz) konfetti, które kupuje się w dużych workach. No więc i my sypiemy!

 

Niektórzy czują się chyba za mało obsypani, więc sami kupują konfetti i wysypują sobie worek na głowę :)

Ustawiamy się mniej więcej po dwóch stronach deptaka i czekamy na przejazd karnawałowych platform. Dekoracje na platformach tworzone i budowane są od miesięcy i z czegoś, co przypomina masę papierową.

Platformy krążą przez około godzinę, a po prezentacji stają i na każdej zaczyna się impreza! Wtedy można przejść i obejrzeć każdą dokładnie z osobna, a nawet na nią wejść i potańczyć. Na rynku tańczymy makarenę do YMC :)

Potem oznajmiam Basi, że to wszystko na jej 30 stkę, że dużo kosztowało i że planowałam to przez rok razem z radą miasta Acireale, no ale nie ma sprawy, nie ma za co.

Około 1 w nocy nogi odmawiają nam posłuszeństwa, ciśniemy się do food trucka, gdzie sprzedawane są przedziwne hot dogi (?), zapychane masą rzeczy, które można sobie wybrać z metalowych mis np. serdelki z majonezem i marynowane grzyby. Nie damy już rady silić się na włoski i nawet na ''questo'' i ''quello'' więc coś po angielsku i pokazywanie paluchami. Na twarzy pana z food trucka panika, o nie! Wywiad amerykański na zlecenie Guardi di Finanza i już prawie się zabija lecąc po nasz paragon! :)

Kiedy wracamy do groty jest po 3 w nocy i najnormalniej w świecie urywa się nam film.

PS Były też moje ukochane minonki!